Ίχνη λέξεων και σωμάτων

 

Αποδελτίωση

 

Αταξινόμητος 

θα μείνω

παρότι υπήρξα τολμητίας των νερών

 

ούτε οι Πελταστές

μήτε οι Ιχνηλάτες

με θέλησαν στις τάξεις τους

 

ούτε καν το Σώμα των Τυμπανιστών

κι ας είχα πάντα το Ρυθμό

των μέσα δρόμων της ζωής μου

προανάκρουσμα

 

 

 

Βότσαλο

 

Είμαι τόσο ευτυχής απόψε

 

το πρωί ανακάλυψα 

ένα βρεγμένο βότσαλο

στην αμμουδιά του κόσμου

με τόσο οικεία αδιόρατα χαράγματα 

που θα μπορούσε να ‘ταν 

και δικό μου 

 

Εντός σου

 

Πάντα ονειρευόσουν να πετάξεις

μα σε καθηλώνουν ίλιγγοι

και μια απείθαρχη υψοφοβία

τόσο πυκνά που ύφανες

το δίχτυ της ψυχής σου.

 

Κι όμως, 

κάποιες στιγμές

-ίσως τις πιο απρόσμενες-

εντός σου 

ακούγεται θρόισμα βαθύ

της πιο μύχιας χαράς το φτεροκόπημα.

 

 

 

Σύνοψη

 

Φοβόμουν πως

θα ‘ναι σε άλλους καιρούς

σε μιαν άλλη στεριά

μέσα από μακρινές θάλασσες

με άγνωστο καράβι

που θα συμβούν όλα

 

κι όμως όλα γίνονται εδώ

μυστικά και ανεπαίσθητα 

σα μολυβιές πριν απ’ το σχήμα τους

 

 

Ίσως για να το πιστέψω

 

Από τη Ρόζα και τον Σαλβαδόρ

κρατάω  δυο ασπρόμαυρα πορτρέτα

με κοιτάζουν 

με το αδιόρατο χαμόγελο

μιας περήφανης μα κι αβέβαιης ελπίδας

 

Ξεχνώ το κακοποιημένο σώμα της

και τη σφαίρα στο κρανίο του

για ν’ αντέχω στις μέρες που μου αναλογούν

 

κι ύστερα μονολογώ 

–ίσως για να το πιστέψω-

πως «δε μπορεί˙

η ήττα αυτή έχει κοντά ποδάρια»

 

 

 

Η αιώνια μαθητεία

 

Μη με κοιτάζεις με απορία

αγάπησέ με μόνο 

έχω κιόλας κλείσει τα εκατόν δώδεκα

και ξέρω πια

πως

δεν πρόκειται ποτέ μου

να τελειώσω το σχολείο. 

 

 

Παράκληση

 

Συγχώρεσέ τους Κύριε

που μου ‘μαθαν τόσο νωρίς

πως δεν υπάρχεις.

Πίστεψέ με 

δεν το ‘θελαν κι αυτοί 

τόσο σαθρή να ‘ναι η αλήθεια τους

τόσο στεγνή η αγάπη τους

 

Συγχώρεσέ με Κύριε

που έμαθα τόσο νωρίς

πως δεν υπάρχεις

και μη λυπάσαι για μένα

που είμαι ανέστιος

κι άπατρις

απελπισμένος επαίτης

της κατανόησης

του μηδενός και του άπειρου

 

Ξέρω τουλάχιστον πως

δε σε χρειάζομαι για

ν’ αγαπάω 

 

 

 

Μονόλογος

 

Τελικά απόμεινες κι εσύ φωτογραφία

 

Δεν ξέρω πώς σου ‘χει φερθεί ο χρόνος

δεν ξέρω πώς φέρθηκες στη μνήμη

ούτε μυρωδιές πια, ούτε ήχος γέλιου, ούτε αφή

ούτε κανείς εδώ που ν’ αγαπάει τα φαντάσματα

 

μόνο, να, είναι κάτι μέρες,

που μια συγχορδία, ένας στίχος και μια

απροσδόκητα οικεία αίσθηση

με ταξιδεύουν σε μέρη ηλιόλουστα

-ο ήλιος όμως δεν καίει-

κι εγώ άχρονος, δίχως τικ τακ

σε περιμένω

 

Τι μάταιο ρίγος

 

 

 

Ματαίωση

 

Σκέφτομαι με θλίψη

τις εκδρομές που ματαίωσα

γιατί σκίαζε την προσμονή τους

ο φόβος

πως τα μονοπάτια

που θ’ αφήσω αδιάβατα

θα ‘ναι ωραιότερα 

από κείνο που εντέλει

θα διαλέξω

 

Ρωγμή Στο χρόνο

 

Τι ανέλπιστο δώρο για τους λυπημένους κήπους

 

άγαλμα εσύ 

εκεί στη μέση των νερών

πέτρινο

κι αέρινο

λουσμένο στο φως 

της ομορφιάς

μιας ανείπωτης 

Άνοιξης

 

 

Πυροφάνια

 

Τα πίσω χρόνια σβήνονται

όπως στον θαμπό ορίζοντα

μακραίνουν πυροφάνια

 

μα εγώ κολυμπάω τα πρωινά

στην ησυχασμένη θάλασσα

κι ύστερα βγαίνω στην ακτή

μαζεύω όστρακα και σημάδια των καιρών

και τραγουδάω

 

 

Η μαρμάρινη βρύση

 

Ανάμεσα στα κυπαρίσσια

και τα λιόδεντρα

εκεί που τελειώνει το μονοπάτι

υπάρχει βρύση μαρμάρινη

 

Αν πιείς νερό

ψίθυρος  άνεμος θροΐζει

και σε οδηγεί σ’ αρχαίες πέτρες

σε καλεί να ξαπλώσεις στο χώμα

-φίδια δε ζυγώνουν μήτε σκορπιοί-

ο ήλιος καίει στον κάτω δρόμο

που σε περιμένει σιωπηλός

ο πιστός σου σκύλος

μα ο χρόνος λαγοκοιμάται

μια νοσταλγία απροσδιόριστη 

μετεωρίζεται στη σκιά των δέντρων

 

Σιωπή

βήματα αργά

ήχοι θαυμάτων

και θανάτων 

πόθος ανυπέρβλητος

πάλι σιωπή

 

Χάρτης δεν υπάρχει να τη βρεις

είναι άγνωστη η διαδρομή

από τις πολιτείες των ανθρώπων

γιατί υπάρχει φόβος να φρίξει του θόλου

το στερέωμα

κι ο χρόνος για λίγο να παγώσει

 

Χρόνια πασχίζω να φτιάξω έναν

μα μοιάζει άθλος υπεράνθρωπος

 

 

 

Δίχως Σώμα

 

- «Μάταια τηρείς 

το προσωπικό σου εορτολόγιο 

πάνω από κενοτάφια.

Δίχως Σώμα 

ούτε Μνήμη 

μήτε Χρόνος»

 

-«Μα, τι άλλο απομένει;

Όταν έχεις τη Στιγμή

δεν ξέρεις πώς να σταματάς 

του κόσμου τα ρολόγια…»

 

Created by Spiros Drakopoulos